Węglewskie Holendry, Myśliborskie Holendry, Kolno, Sługocinek, Kopojno i kilkanaście innych miejscowości w całym regionie znalazło się pod wodą.
Stopniowo, w miarę jak woda rozlewała się coraz szerzej i podchodziła coraz wyżej, trzeba było ewakuować kolejne gospodarstwa. Często brakowało czasu, aby zabrać coś więcej niż dokumenty, pieniądze, jakąś drobną pamiątkę. Trzeba było po prostu uciekać, zostawiając dobytek, płody rolne i zwierzęta.

Wielu mieszkańców, przyzwyczajonych do okresowego wylewania rzeki, zbagatelizowało niebezpieczeństwo. W końcu, gdy było zbyt niebezpiecznie, wzywano pomocy.

Im później, tym trudniej było ją nieść. Za każdym wystającym z wody drzewem, strażacka łódka mogła natknąć się na druty „pastuchów”, zatopione maszyny rolnicze, groźne nawet dla amfibii, czy pływające płachty folii z worków od paszy.
Dzięki poświęceniu i determinacji ratowników udało się wywieźć nawet tych, którzy na przekór wszystkiemu chcieli pozostać. Pozostałym pomagają przetrwać trudne chwile.

To przecież nie koniec dramatu. Gdy woda odpłynie, trzeba będzie posprzątać, osuszyć domy, policzyć co zostało…
Niektóre domy mają podmyte fundamenty. Ciągle powraca pytanie: Czy będzie gdzie wrócić?